[APH Fanfic]Anonymous songs.[1]
posted on 11 Nov 2011 13:41 by fn-tagaz in fan-fiction[APH Fanfic]: Anonymous songs.[1]
Main: Alfred Arthur , Francis Arthur , Alfred Kiku
Rate: PG
Warning: แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องสิ่งใดๆที่มีอยู่จริงบนโลก
-ขออนุญาติ-
เนื้อหา ในเอนทรีนี้ ไม่ได้มี ส่วนเกี่ยวข้องกับ ประเทศ บุคคล หรือองค์กรใดที่มีอยู่จริงบนโลก หากท่านมีความอ่อนไหวเกี่ยวกับประเทศ หรือความสัมพันธ์เกี่ยวกับประเทศ ขอความกรุณาปิดหน้านี้ทิ้งด้วยค่ะ เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่่มี เนื้อหาเสียดสี โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
Y Alert! เนื้อหาที่จะกล่าวถึงต่อจากนี้เป็น Boy's Love อันเป็นจินตนาการส่วนตัวไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อหาจริง ของ
เฮตาเลียแต่ประการใด และเฮตาเลียไม่ใช่การ์ตูน Y
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ขอโทษที่มาสาย... " เสียงพึมพำในลำคอของร่างบางเปล่งออกมาเสียงเบา
"ขอโทษที่มาสาย... " เสียงพึมพำในลำคอของร่างบางเปล่งออกมาเสียงเบา
...ถ้าเจ้าฟรานซิสนั้นไม่ชวนเค้าดื่มมากเกินไป วันนี้ก็ไม่่เป็นอย่างนี้หรอก!
....อายชิบหาย
พลันเงยหน้ามาเห็นประเทศอื่นๆนั่งจ้องตาแป๋วอย่างงงๆด้วยอารมณ์ที่ว่า คนอย่างมันก็มาสายเป็นด้วย ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงรับรู้
"เฮ้อออ"ร่างบางถอนหายใจก่อนรีบเข้าประจำที่ มิวายส่งสายตาเชือดเชือนเป็นที่ระทึกให้แก่คนที่เดินพลิ้วตามหลังเข้ามาประจำที่อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับความผิด(ที่อาเธอร์คิด)ว่าเป็นของเจ้าตัวเลยสักนิด
หลังจากเล่นส่งสายตาจนพอใจก็รีบพิจารณาสถานการณ์รอบตัว ก็มาเกือบครบทุกประเทศแล้ว ทำไมไม่เริ่มประชุมกันสักที?
ก่อนจะเห็นว่าที่นั่งของเจ้าภาพว่างเปล่า ...เจ้าหมอนั้นและเหลือบไปเห็นที่นั่งขอเพื่อนสนิทอย่างญี่ปุ่นว่างเปล่าเช่นกัน ...เห๋?
ก่อนจะเห็นว่าที่นั่งของเจ้าภาพว่างเปล่า ...เจ้าหมอนั้นและเหลือบไปเห็นที่นั่งขอเพื่อนสนิทอย่างญี่ปุ่นว่างเปล่าเช่นกัน ...เห๋?
อัลเฟรด มาสาย ยังพอว่า..แต่คิคุที่มีความรับผิดชอบสูงพอๆกับเค้ามาสาย?
ความเป็นไปได้ที่คิคุจะมาสายก็เท่ากับเค้ามาสายนั้นแหละ แทบจะติดลบ!
แต่ตอนนี้อาเธอร์เองก็มาสาย เพราะฉะนั้นก็ไม่ได้แปลว่าคิคุจะมาสายไม่ได้....
คิ้วหนาขมวดเป็นปมอีกครั้งคิดไปคิดมาชักปวดหัว
..เสียเวลาชะมัด
ร่างบางนึกก่อนจะหยิบหนังสือเล่มที่ตั้งใจนำมาอ่านฆ่าเวลามาอ่านเล่น
และแล้วเวลาก็ผ่านไป..
"ขะ ขอโทษที่มาสาย!!!" เสียงของอัลเฟรด เอฟ โจนส์ดังขึ้นราวกับพลุแตก ทำให้ใครหลายคนสะดุ้งอย่างตกใจ รวมทั้งหัวใจของอาเธอร์ เคิร์กแลนด์นี่ซะด้วยสิ ก่อนจะตามด้วยร่างใหญ่ที่เหงื่อโซมกายราวกับไปวิ่งมาราธอนแข่งกับกรีกมาอย่างนั้นละ
"แฮ่กๆ..." อัลเฟรดหอบเล็กน้อย ก่อนจะมองไปรอบๆก่อนจะพบว่าประเทศเกือบครึ่งห้องมองเค้าด้วยสายตาตำหนิเสียครึ่ง นอกนั้นเป็นสายตาเอือมระอา ก่อนจะหวังว่าจะพบสายตาเอือมระอาจากบางคน ตาสีท้องฟ้ารีบเหลือบมองร่างบางก่อนจะผิดหวัง
..เอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือ ไม่สนใจเค้าเลยด้วยซ่ำ
"ฟู่...."อัลเฟรด ยืดตัวตรงก่อนจะเดินเข้าประจำที่พลางพูด "วันนี้คิค...ญี่ปุ่น มาไม่ได้ เนื่องจากโรคที่ระบาดในประเทศทำให้ร่างกายเค้าได้รับผลกระทบไปด้วย"
"......"อาเธอร์นิ่งคิด ป่วยงั้นหรอ สงสัยจะต้องไปเยี่ยมคิคุสักหน่อยแล้วมั้ง"เอาละ มาเริ่มการประชุมกันเลยดีกว่าา"
ร่างบางมองสายตาคนพูดเจื้อยแจ้วด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่าคิดอะไร ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เค้าวางหนังสือในมือลงแล้วนั่งมองร่างสูงอย่างนี้..
พูดถึงเรื่องเมื่อคืน
ราวกันฟรานซิสเองก็รู้ว่าเค้ายังไม่พร้อม ถึงย้อมนั่งดื่มเหล้าย้อมใจเป็นเพื่อน แผลในใจที่มันถูกกรีดลึก ไม่ว่าเมื่อไรก็รักษาให้หายไม่ได้ ใครว่าเวลาจะช่วยให้ลบเลือนทุกอย่าง ทำไมเค้าลืมไม่ได้สักนิด ยังเผลอคิดถึงน้องชายคนเดียว คนที่เค้าให้ทุกอย่าง แต่กลับทรยศหักหลังซะไม่มีชิ้นดีและนั้นทำให้เค้าถึงกับแสดงพฤติกรรมน่าอายอย่างนั้นออกไปกับฟรานซิส
..ช่วยไม่ได้ เรื่องแบบนี้ใครนึกว่าจะเกิดกันละ
...นายยังพูดมากไม่เปลี่ยนเลยนะริมฝีปากหยักยิ้มขึ้นก่อนจะคิดถึงเรื่องเก่าๆแล้วได้แต่ถอนหายใจ
นายเลือกจะประกาศอิสรภาพเพื่อเดินจากไป ก้าวไปสู้อิสระแต่นาย...กลับขังตัวฉันไว้ในคุก
คุกแสนมีค่าที่มีชื่อว่าความทรงจำของเรา
"และทั้งหมดนี้ สรุปคือ ฉันเป็นฮีโร่!"และแล้วการประชุมก็จบลง ด้วยข้อความเดิมๆ พลอตเดิมๆราวกับเป็นเสียงกริ่งหลังเลิกเรียนบางประเทศลุกขึ้นมาปรบมือ หลายประเทศมองอย่างเหนื่อยใจ อีกทั้งหลายประเทศสัปหงกไปเป็นที่เรียบร้อย
..ว่าแล้วววว งานนี้ไม่ได้อะไรที่เป็นสาระกลับไป
ไม่ต้องใช้เครื่องขยายเสียงก็พอจะดัง เพราะเมื่อประเทศที่นั่งในห้องประชุมเกินกว่าครึ่งต่างคิดเป็นเสียงเดียวกันหมด
"เฮ้อออ" ร่างบางถอนหายใจ หลุดจากภวังค์เพราะเสียงตะโกนของไอ้ร่างยักษ์ตรงหน้า ก่อนจะเก็บข้าวของให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมตัวเดินตามประเทศอื่นๆที่ทยอยออกไป
"อาเธอร์ จ้าาา"เสียงหวานพอที่จะทำให้ขนลุกขนพองของฟรานซิสทำให้เจ้าตัวต้องหยุดชะงักแล้วหันไปมองด้วยหน้าที่ตีความได้เป็นอย่างดีว่า...
มีธุระอะไรอีกฮะ!!
"คุณพี่ติดรถกลับไปด้วยจิ อยากแวะไปลอนดอนอะ"พูดจบมาทำหน้าแอ็บแบ็วใส่ ทำเอาคนมองอยากจะคายของเก่าทิ้งไปซะ
"มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย!!" ว่าแล้วอาเธอร์ก็แว้กกลับไป
"แต่เมื่อคืนคุณพี่อยู่บ้านอาเธอร์นี่น่า งั้นก็หมายความว่าต้องกลับบ้านอาเธอร์สิน่าาา"
. . . . .หลายประเทศหันมามองสองประเทศคู่กัดด้วยสีหน้าอึ้งตะลึงก่อนจะมีเสียงพึมพำอะไรประมาณว่า
"อยะ อยุ่ด้วยกัน"
"อยู่ด้วยกันทั้งคืน"
"สองต่อสอง ในบ้านของคุณอังกฤษ"
"ทะ ทำอะไรกัน"
เสียงพึมพำเรื่อง xxx yyy ทำเอาหน้าที่บูดอยู่แล้วยิ่งบูดเข้าไปใหญ่ เจ้าตัวโวยวายก่อนจะมาตีโทษคนสร้างเรื่อง
"ไม่ใช่โว้ยยย ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ฟรานซิสนะฟรานซิส หาเรื่องรึไงฮะ"
"เหวออ คุณพี่แค่พูดความจริง อาเธอร์อย่าโกรธสิจ๊ะ เฮ้ยยยย จะกัดแขนคุณพี่รึไงงง คุณพี่ไปรอที่รถนะ จุ๊บๆ"
โครม!!! เสียงหนังสือเล่มหนาที่เมื่อกี้ยังอยู่ในมืออาเธอร์ลอยไปชนหัวใครบางคนที่วิ่งหนีท่ามกลางฝูงประเทศอย่างแม่นยำราวกับจับวาง
"ฮึ้ยยย ไอ้บ้ากามนั้น!" เข้าใจว่าเป็นคำด่า แต่คำพูดมันชวนคิดนะท่านเต๋อเอ๋ยย..
เรียกว่าโชคดีหรือยังไงที่ร่างบางมัวแต่โมโหจนไม่เห็นสายตาหนึ่งที่มองมาอย่างคาดเดาอะไรไม่ได้
"อัลเฟรดครับบบ อัลเฟรดดด"เสียงเรียกทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งก่อนจะหันไปมอง
"มีอะไรครับ......"อัลเฟรดมองหน้าคู่สนทนางงงัวก่อนจะคิด "แมทธิว?"
.....Question mark ข้างหลังมันอะไรกันครับบบบบ
"ไส้แฮมเบอร์เกอร์ไหลย้อยแล้วครับบบ มันจะหล่นลงไปในเอกสารนะครับถ้าคุณไม่รีบกินตอนนี้"
"ฮะ? อะไรนะ?..."
ติ่ง...
"เฮ้ยยยยย เอกสาร!!!"
"เฮ้อออ"แมทธิวถอนหายใจก่อนจะทำหน้าเซงๆแล้วหันไปมองอังกฤษที อเมริกาที
อยากกลับไปคุยกันทั้งคู่แต่ไม่มีใครเริ่มมันจะได้คุยเคลียร์กันไหมละครับบรู้ไหมครับ ปัญหาของคุณสองคนเป็นเป็นปัญหาระกับชาติยิ่งความโลกร้อนแล้วนะครับ!!!
"คุณอยากกลับไปคุยกับคุณอังกฤษเค้าใช่ไหมครับ อเมริกา"แมทธิวว่าก่อนจะมองหน้าคู่สนทนา
"เอ๋...ก็ใช่ แต่ว่าน่าา อังกฤษคงเกลียดฉันเข้าแล้วละ ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว"
"คุณอยากกลับไปคุยกับอังกฤษ? ฐานะอะไรหรอครับ?"
"ฐานะอะไร? 555' ถามแปลกๆนะ ก็ไม่รู้สิ แค่ได้คุยก็พอใจแล้วมั้ง" ร่างสูงกว่าหัวเราะร่าเริง
...ฐานะอะไร เค้าก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่อยากคุยเท่านั้นเอง
"แต่ถ้าคุยไม่เริ่มก่อนอังกฤษก็คงไม่มาคุยกับคุณก่อนหรอกนะครับ"แมทธิวพูดพลางถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นเตรียมเดินออกไปเหมือนประเทศอื่นๆ
"เรื่องนั้นผมรู้ครับ แต่ว่า....."อเมริกาได้แต่พึมพำ
เค้าไม่รู้นี่น่า ถ้ากลับไปแล้วเรื่องจะเป็นยังไงต่อไป...
เค้าไม่รู้นี่น่า ถ้ากลับไปแล้วเรื่องจะเป็นยังไงต่อไป...
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ดองมาอัพวันนี้ เพราะเลขมันสวย!
Double-Triple one >< 11.11.11
///ฮาาาา
Tags: 11, anonymous songs 11, aph, fic, francisuk, merikiri, uskiku, usuk0 Comments
