[APH Fanfic]Anonymous songs.[1]

posted on 11 Nov 2011 13:41 by fn-tagaz in fan-fiction
 
[APH Fanfic]: Anonymous songs.[1]
Main: Alfred Arthur , Francis Arthur , Alfred Kiku
Rate: PG
Warning: แฟนฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องสิ่งใดๆที่มีอยู่จริงบนโลก
 
-ขออนุญาติ- 
เนื้อหา ในเอนทรีนี้ ไม่ได้มี ส่วนเกี่ยวข้องกับ ประเทศ บุคคล หรือองค์กรใดที่มีอยู่จริงบนโลก หากท่านมีความอ่อนไหวเกี่ยวกับประเทศ หรือความสัมพันธ์เกี่ยวกับประเทศ ขอความกรุณาปิดหน้านี้ทิ้งด้วยค่ะ เฮตาเลียเป็นการ์ตูนที่่มี เนื้อหาเสียดสี โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศบนโลก กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
 
Y Alert! เนื้อหาที่จะกล่าวถึงต่อจากนี้เป็น Boy's Love อันเป็นจินตนาการส่วนตัวไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อหาจริง ของ
เฮตาเลียแต่ประการใด และเฮตาเลียไม่ใช่การ์ตูน Y
 
 
 
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ขอโทษที่มาสาย... " เสียงพึมพำในลำคอของร่างบางเปล่งออกมาเสียงเบา
 
...ถ้าเจ้าฟรานซิสนั้นไม่ชวนเค้าดื่มมากเกินไป วันนี้ก็ไม่่เป็นอย่างนี้หรอก!
....อายชิบหาย 
 
พลันเงยหน้ามาเห็นประเทศอื่นๆนั่งจ้องตาแป๋วอย่างงงๆด้วยอารมณ์ที่ว่า คนอย่างมันก็มาสายเป็นด้วย ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงรับรู้
 
 
"เฮ้อออ"ร่างบางถอนหายใจก่อนรีบเข้าประจำที่ มิวายส่งสายตาเชือดเชือนเป็นที่ระทึกให้แก่คนที่เดินพลิ้วตามหลังเข้ามาประจำที่อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับความผิด(ที่อาเธอร์คิด)ว่าเป็นของเจ้าตัวเลยสักนิด
 
หลังจากเล่นส่งสายตาจนพอใจก็รีบพิจารณาสถานการณ์รอบตัว ก็มาเกือบครบทุกประเทศแล้ว ทำไมไม่เริ่มประชุมกันสักที?
ก่อนจะเห็นว่าที่นั่งของเจ้าภาพว่างเปล่า ...เจ้าหมอนั้นและเหลือบไปเห็นที่นั่งขอเพื่อนสนิทอย่างญี่ปุ่นว่างเปล่าเช่นกัน ...เห๋?
 
อัลเฟรด มาสาย ยังพอว่า..แต่คิคุที่มีความรับผิดชอบสูงพอๆกับเค้ามาสาย?
ความเป็นไปได้ที่คิคุจะมาสายก็เท่ากับเค้ามาสายนั้นแหละ แทบจะติดลบ!
 
 
แต่ตอนนี้อาเธอร์เองก็มาสาย เพราะฉะนั้นก็ไม่ได้แปลว่าคิคุจะมาสายไม่ได้....
 
คิ้วหนาขมวดเป็นปมอีกครั้งคิดไปคิดมาชักปวดหัว
 
..เสียเวลาชะมัด
ร่างบางนึกก่อนจะหยิบหนังสือเล่มที่ตั้งใจนำมาอ่านฆ่าเวลามาอ่านเล่น
 
 

และแล้วเวลาก็ผ่านไป..
 

"ขะ ขอโทษที่มาสาย!!!" เสียงของอัลเฟรด เอฟ โจนส์ดังขึ้นราวกับพลุแตก ทำให้ใครหลายคนสะดุ้งอย่างตกใจ รวมทั้งหัวใจของอาเธอร์ เคิร์กแลนด์นี่ซะด้วยสิ ก่อนจะตามด้วยร่างใหญ่ที่เหงื่อโซมกายราวกับไปวิ่งมาราธอนแข่งกับกรีกมาอย่างนั้นละ
 
"แฮ่กๆ..." อัลเฟรดหอบเล็กน้อย ก่อนจะมองไปรอบๆก่อนจะพบว่าประเทศเกือบครึ่งห้องมองเค้าด้วยสายตาตำหนิเสียครึ่ง นอกนั้นเป็นสายตาเอือมระอา ก่อนจะหวังว่าจะพบสายตาเอือมระอาจากบางคน ตาสีท้องฟ้ารีบเหลือบมองร่างบางก่อนจะผิดหวัง
 

..เอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือ ไม่สนใจเค้าเลยด้วยซ่ำ

"ฟู่...."อัลเฟรด ยืดตัวตรงก่อนจะเดินเข้าประจำที่พลางพูด "วันนี้คิค...ญี่ปุ่น มาไม่ได้ เนื่องจากโรคที่ระบาดในประเทศทำให้ร่างกายเค้าได้รับผลกระทบไปด้วย"

"......"อาเธอร์นิ่งคิด ป่วยงั้นหรอ สงสัยจะต้องไปเยี่ยมคิคุสักหน่อยแล้วมั้ง"เอาละ มาเริ่มการประชุมกันเลยดีกว่าา"


 
 
 
 
 
 
 
 





ร่างบางมองสายตาคนพูดเจื้อยแจ้วด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่าคิดอะไร ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เค้าวางหนังสือในมือลงแล้วนั่งมองร่างสูงอย่างนี้.. 
 
พูดถึงเรื่องเมื่อคืน
 

ราวกันฟรานซิสเองก็รู้ว่าเค้ายังไม่พร้อม ถึงย้อมนั่งดื่มเหล้าย้อมใจเป็นเพื่อน แผลในใจที่มันถูกกรีดลึก ไม่ว่าเมื่อไรก็รักษาให้หายไม่ได้ ใครว่าเวลาจะช่วยให้ลบเลือนทุกอย่าง ทำไมเค้าลืมไม่ได้สักนิด ยังเผลอคิดถึงน้องชายคนเดียว คนที่เค้าให้ทุกอย่าง แต่กลับทรยศหักหลังซะไม่มีชิ้นดีและนั้นทำให้เค้าถึงกับแสดงพฤติกรรมน่าอายอย่างนั้นออกไปกับฟรานซิส
 
..ช่วยไม่ได้ เรื่องแบบนี้ใครนึกว่าจะเกิดกันละ
 

...นายยังพูดมากไม่เปลี่ยนเลยนะริมฝีปากหยักยิ้มขึ้นก่อนจะคิดถึงเรื่องเก่าๆแล้วได้แต่ถอนหายใจ

นายเลือกจะประกาศอิสรภาพเพื่อเดินจากไป ก้าวไปสู้อิสระแต่นาย...กลับขังตัวฉันไว้ในคุก
 
คุกแสนมีค่าที่มีชื่อว่าความทรงจำของเรา
 
 
 
 
 
 
 

"และทั้งหมดนี้ สรุปคือ ฉันเป็นฮีโร่!"และแล้วการประชุมก็จบลง ด้วยข้อความเดิมๆ พลอตเดิมๆราวกับเป็นเสียงกริ่งหลังเลิกเรียนบางประเทศลุกขึ้นมาปรบมือ หลายประเทศมองอย่างเหนื่อยใจ อีกทั้งหลายประเทศสัปหงกไปเป็นที่เรียบร้อย
 
..ว่าแล้วววว งานนี้ไม่ได้อะไรที่เป็นสาระกลับไป
 
ไม่ต้องใช้เครื่องขยายเสียงก็พอจะดัง เพราะเมื่อประเทศที่นั่งในห้องประชุมเกินกว่าครึ่งต่างคิดเป็นเสียงเดียวกันหมด
 

"เฮ้อออ" ร่างบางถอนหายใจ หลุดจากภวังค์เพราะเสียงตะโกนของไอ้ร่างยักษ์ตรงหน้า ก่อนจะเก็บข้าวของให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมตัวเดินตามประเทศอื่นๆที่ทยอยออกไป
 
"อาเธอร์ จ้าาา"เสียงหวานพอที่จะทำให้ขนลุกขนพองของฟรานซิสทำให้เจ้าตัวต้องหยุดชะงักแล้วหันไปมองด้วยหน้าที่ตีความได้เป็นอย่างดีว่า...
 
มีธุระอะไรอีกฮะ!!

"คุณพี่ติดรถกลับไปด้วยจิ อยากแวะไปลอนดอนอะ"พูดจบมาทำหน้าแอ็บแบ็วใส่ ทำเอาคนมองอยากจะคายของเก่าทิ้งไปซะ
 
"มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย!!" ว่าแล้วอาเธอร์ก็แว้กกลับไป
 
"แต่เมื่อคืนคุณพี่อยู่บ้านอาเธอร์นี่น่า งั้นก็หมายความว่าต้องกลับบ้านอาเธอร์สิน่าาา"
 
 

. . . . .หลายประเทศหันมามองสองประเทศคู่กัดด้วยสีหน้าอึ้งตะลึงก่อนจะมีเสียงพึมพำอะไรประมาณว่า
 
"อยะ อยุ่ด้วยกัน"
"อยู่ด้วยกันทั้งคืน"
"สองต่อสอง ในบ้านของคุณอังกฤษ"
"ทะ ทำอะไรกัน"
 

เสียงพึมพำเรื่อง xxx yyy ทำเอาหน้าที่บูดอยู่แล้วยิ่งบูดเข้าไปใหญ่ เจ้าตัวโวยวายก่อนจะมาตีโทษคนสร้างเรื่อง
 
"ไม่ใช่โว้ยยย ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ ฟรานซิสนะฟรานซิส หาเรื่องรึไงฮะ"
 
"เหวออ คุณพี่แค่พูดความจริง อาเธอร์อย่าโกรธสิจ๊ะ เฮ้ยยยย จะกัดแขนคุณพี่รึไงงง คุณพี่ไปรอที่รถนะ จุ๊บๆ"
 
 
โครม!!! เสียงหนังสือเล่มหนาที่เมื่อกี้ยังอยู่ในมืออาเธอร์ลอยไปชนหัวใครบางคนที่วิ่งหนีท่ามกลางฝูงประเทศอย่างแม่นยำราวกับจับวาง
 

"ฮึ้ยยย ไอ้บ้ากามนั้น!" เข้าใจว่าเป็นคำด่า แต่คำพูดมันชวนคิดนะท่านเต๋อเอ๋ยย..
 
เรียกว่าโชคดีหรือยังไงที่ร่างบางมัวแต่โมโหจนไม่เห็นสายตาหนึ่งที่มองมาอย่างคาดเดาอะไรไม่ได้
 
 
 
 
 
 
"อัลเฟรดครับบบ อัลเฟรดดด"เสียงเรียกทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งก่อนจะหันไปมอง
 
"มีอะไรครับ......"อัลเฟรดมองหน้าคู่สนทนางงงัวก่อนจะคิด "แมทธิว?"


 


.....Question mark ข้างหลังมันอะไรกันครับบบบบ
 
 
 

"ไส้แฮมเบอร์เกอร์ไหลย้อยแล้วครับบบ มันจะหล่นลงไปในเอกสารนะครับถ้าคุณไม่รีบกินตอนนี้"
 
"ฮะ? อะไรนะ?..."
 
ติ่ง...
 
"เฮ้ยยยยย เอกสาร!!!"
 
"เฮ้อออ"แมทธิวถอนหายใจก่อนจะทำหน้าเซงๆแล้วหันไปมองอังกฤษที อเมริกาที
 

อยากกลับไปคุยกันทั้งคู่แต่ไม่มีใครเริ่มมันจะได้คุยเคลียร์กันไหมละครับบรู้ไหมครับ ปัญหาของคุณสองคนเป็นเป็นปัญหาระกับชาติยิ่งความโลกร้อนแล้วนะครับ!!!

"คุณอยากกลับไปคุยกับคุณอังกฤษเค้าใช่ไหมครับ อเมริกา"แมทธิวว่าก่อนจะมองหน้าคู่สนทนา
 
"เอ๋...ก็ใช่ แต่ว่าน่าา อังกฤษคงเกลียดฉันเข้าแล้วละ ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว"
 
"คุณอยากกลับไปคุยกับอังกฤษ? ฐานะอะไรหรอครับ?"
 
"ฐานะอะไร? 555' ถามแปลกๆนะ ก็ไม่รู้สิ แค่ได้คุยก็พอใจแล้วมั้ง" ร่างสูงกว่าหัวเราะร่าเริง
 
 
 

...ฐานะอะไร เค้าก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่อยากคุยเท่านั้นเอง 
 
 
 

"แต่ถ้าคุยไม่เริ่มก่อนอังกฤษก็คงไม่มาคุยกับคุณก่อนหรอกนะครับ"แมทธิวพูดพลางถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นเตรียมเดินออกไปเหมือนประเทศอื่นๆ
 
 
 
 
 
 
"เรื่องนั้นผมรู้ครับ แต่ว่า....."อเมริกาได้แต่พึมพำ



เค้าไม่รู้นี่น่า ถ้ากลับไปแล้วเรื่องจะเป็นยังไงต่อไป...
 
 
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ดองมาอัพวันนี้ เพราะเลขมันสวย!
 
Double-Triple one >< 11.11.11
 
 
///ฮาาาา
 
 

Recommend

Users Online [ Stats ] =========================== ===========================